Vandaag maar eens de stap gezet en gedurft de c1000 eigenaarese aan te spreken of mijn gedichtenbundel Heart-Beat voor War-Child bij hun mag staan.
Dit werdt met een grote intresse ontvangen en deze komt dus bij de servicebalie te staan van de c1000.Ik ben reuze benieuwd of dit wat gaat op brengen.
Na lang onderzoeken en onzekerheden,is er eindelijk duidelijkheid,
ik weet niet wat de uitkomst gaat worden voor mijn blog,
maar de diagnose is COPD en syndroom van tietze.
De laatste geeft aan waarom ik zo ontzettend moe ben en veel pijn heb aan mijn schouder en hartstreek.De pijn wat de schouder betreft zorgt er voor dat ik dus moeilijk kan typen,omdat ik rechts ben en ik nu al ongeveer 2 uurtjes aan het typen ben links,lol,lach wekkend he ;).
Ik weiger elke vorm van ontmoediging,ben juist blij dat ik nu eindelijk duidelijkheid heb,ook dat ik nu bezig mag er mee om te leren gaan.
Vandaar dat het nu een beetje stil is op deze blog.
Voor het leven opzich hebben wij vele filosofieen,alleen denkt en voelt iedereen verschillend.
In opvattingen,gevoels wereld,ook hoe men met bepaalde dingen om gaat.
Het is niet zo dat wij maar gelijk een knop om kunnen draaien en van af geboorte,
een mooie vlinder zijn,nee dat heeft nog veel voeten in de aarde om te zijn wat wij willen.
Ten eerste voor al de mensen die beter weten en niet eens luisteren naar wat door een ander gezegt wordt.Je hebt te maken met je medemens die anders is dan je zelf.
Ook al heb je het zelfde mee gemaakt,weet je hoe jij er mee omging,
de ander is jou niet en heeft zeker andere opvattingen hoe te handelen.
Zo worden wij met z`n alleen geboren uit een coccon,wat bewustwording heet.
Bij de ene gaat het sneller dan bij de ander,de enne heeft de vleugels snel droog,
is bewust van wat hij of zij wil,de ander doet er langer over omdat hij of zij twijffeld.
Dan oordeel niet over die gene hoe vaak je dingen ook moet herhalen,heb geduld,
immers zij mogen nog los weken van de angst om hun vleugels uit te slaan?
Waar in ze twijfelachtig hun schoonheid kunnen laten zien.
lieve mensen het is alweer een jaar geleden dat beppe er niet meer
is hierbij sta ik even stil vrijdag 22 juli 2011
het is allemaal veel te snel gegaan maar is onze hart bljift ze altijdt bestaan ze weet ook dat wij haar niet vergeten
veel liefs priscilla
ik steek een kaarsje aan voor beppe
stuur deze mail naar mij door
dan weet ik dat jullie dat ook doen
met heel veel tranen en verdriet
toen je ons voorgoed verliet
altijdt blijf je bestaan
weet dat wij voor je klaar staan
god heeft je met goede wil opgehaalt
zodat jij geen pijn meer zal hebben ik weet dat hij jou in goede handen neemt
en dat hij ook veel van jou houd
voor elke mensen in de hemel is er een goeie plek te vinden
daar waar jullie zijn
ook in onze hart
Sinds augustus in 2009 na dat ik en de kids op vacantie zijn gegaan,
even er uit met z`n allen naar een bewogen tijd.
Toen we terug kwamen ging ik weer aan het werk wat ik graag mocht doen,
ik werkte bij connexxion en mocht taxi`s inboeken voor mensen de een regiotaxi nodig hadden.
Geweldig mooi werk,voelde mij thuis als een vis in het water,dit werk was op mijn lijf geschreven,
ook de collega`s waren geweldig heb ontzettend genoten van hun.
Dan ook de reis er naar toe,met de bus ging ik en als het s`ochtends vroeg ging de lucht was geweldig en mooi,als ik dan aankwam op mijn werk was ik er vol van,die zonnestralen door de wolken heen wat speelt met het land.
Ik heb me nooit verveeld,een keertje heb ik het mee gemaakt dat twee reeen weg schoten door het kleine bos de weg op,toen was het echt heel vroeg,
gespannen de bomen bekijken of ik de buizerd zag zitten,dit is een vogel die ik schitterend vindt,
ook s`avonds als ik wel eens moest werken tot 20.00 ,de zon die onder ging,mooie foto`s gemaakt.
Wat heb ik veel foto`s gemaakt zeg er van,geweldig grandio`s.
Dit was de tweede werksfeer waar in ik mezelf mocht zijn en wat voelde ik me thuis zeg.
Maar ineens werdt ik ziek,begon met mijn nek en keel,kreeg medicijnen er voor,maar die hielpen niet,zelfs een pencillinekuur niet.
Op een zondag toen ik nog deze kuur gebruikte,stikte ik bijna,
gevoel als of je een stuk vlees door slikte en het bleef hangen......,alleen,
ik at niets op dat moment.
Na dat dit gebeurde kwam alles in een stroom versnelling.
Werdt erg moe met lopen en tijdens het lopen was het soms net of je even moest zuchten om weer adem te krijgen,mijn stembanden begonnen raar te doen,van schor naar geen stem .
Het reizen viel mij zwaar met de bus,zeker toen de winter kwam met de sneeuw,zelfs de winkel 10 min lopen was al een beproeving.
Dit heeft heel lang geduurd voor dat men er achter kwam wat ik had,
kreeg pijn op mijn borst is een echo van gemaakt,waar uit bleek dat er links iets niet goed zat,
wat er precies niet goed was werdt pas twee maand geleden duidelijk.
Ik had een cardioloog die mij niet serieus nam,kreeg ook het gevoel dat ik een zeur was.
Wuifde alles weg,er zou niets met mij aan de hand zijn wat het hart betrof.
Mijn internist echter bleef door zoeken,die gaf niet op,ik was ook heel blij met hem hoor,
Tussen de tijd door met het werk toch proberen weer op de werkvloer te komen,
een lieve collega overleed ineens in de winter dat er zoveel sneeuw lag.
Had een grote inpackt op ons allemaal,enne de opvang was grandioos.
Ook mijn ziek zijn in die periode was heel fijn,heerlijke gesprekken gehad met mijn teamleidster.
Ben al de tijd door gesukkeld en het leide tot met wederzijds goedbevinding afscheid van mijn werk,het reizen werdt zwaar,kon niet stil zitten en thuis is ook een punhoop.
Pas dit jaar nu net twee maand geleden is er uit gekomen dat ik toch hartfalen heb en copd.
Het feit dat ik dit nu schrijf is eigenlijk op aanraden van mijn copd begeleidster ook de coats voor stoppen met roken.
Heb vrij weinig prive dingen neer gezet op mijn weblog,omdat ik een binnen knokker ben.
Mijn hart heeft er voor gezorgt dat ik energie kreeg van al dat genieten wat ik deed.
Nu echter ook al geniet ik ik krijg er geen energie meer van,vandaar uit weet ik dat het niet goed zit,in juli de 21 krijg ik een tweede echo van mijn hart om te kijken hoe erg het achter uit is gegaan,dan is de vraag of er iets aan te doen is.
Ik ben een heel heel nuchter mens,als het mijn tijd is om te gaan,dan wil ik zeggen,
ik ben dankbaar voor zo heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veel dingen.
Ten eerste de mensen die genoten hebben van mijn gedichten,
ten tweede de mensen die op mijn pad kwamen.
Paul Jaarsma,Terry Oldfield,Koos Nijholt,Marion Berndsen,Anneke Potter,Dick Jansen,
Deze mensen hebben een speciaal plaatsje in mijn hart,
zeker mijn soulmate Dick,die zoooooooooooooo,mij is.
Mijn blog is mijn trots en met zoveel liefde heb ik mogen ontvangen,
in mijn hoofd en dan schrijven hier,ook van uit mezelf .
Het is meer dan ik ooit had kunnen beseffen het aller mooiste plekje.
Een sterrenstofje te mogen zijn een deel er van uit te mogen maken,
Vier kaarsen branden in een woonkamer,
het is er zo stil dat als je goed luistert
je de vier kaarsen hoort praten.
De eerste kaars zegt:
'Ik ben vrede
echter niemand kan mij verder laten branden,
ik geloof dat ik zal doven'
Het vlammetje wordt kleiner en gaat uiteindelijk uit.
De tweede zegt:
'Ik ben geloof!
Meest van al ben ik niet langer onmisbaar,
dus het heeft geen zin meer dat ik blijf branden.'
terwijl hij aan het praten is, dooft een zacht briesje het vlammetje.
De derde kaars spreekt op haar beurt:
'Ik ben liefde!
Ik heb de kracht niet meer om te blijven branden.
Mensen zetten me aan de kant en verstaan de belangrijkheid niet van mij.
Ze vergeten zelfs om van de mensen rondom hen te houden!
Niet langer wachtend gaat deze vlam uit.
Plots..... komt er een kind de woonkamer binnen
en ziet de drie kaarsen die niet branden.
'Waarom branden jullie niet ?
Jullie moeten toch branden tot het einde !'
Het kind begint zachtjes te huilen.
De vierde kaars ziet dit gebeuren en zegt:
'Wees niet bang, terwijl ik nog steeds brand
kunnen we de andere kaarsen opnieuw aansteken,
want ik ben hoop !' Kunnen we ???
Met schitterende ogen, neemt het kind de kaars van de hoop en
steekt de andere kaarsen opnieuw aan.
Het licht van de hoop zou je nooit uit je leven mogen verdwijnen...
en dat ieder van ons
hoop, geloof, vrede en liefde mag koesteren.
Vorig jaar in de week van kerst,vonden wij in de schuur een bang katje van 6 maanden oud,
die we met heel veel moeite gevangen hebben en bij ons hebben gehouden.
Na echt een aantal maanden is ze zo vertrouwd met ons geraakt dat als wij zatten in een stoel ze bij ons kwam om aangehaald te worden.
Na nog een paar maand,als je op de bank zat en je wilde haar aan halen bleef ze liggen,
nu sinds een paar weken,komt ze bij je om geknuffeld te worden en ligt in je armen en spint als nooit te voren,ook blijft ze op de armleuning liggen van de stoel en laat zich aaien.
Als wij staan echter en zij is op de grond dan vliegt ze nog weg,dit zal nog wel een poosje duren voordat ze ook dan durft te blijven staan.
Ze heeft zich ontpopt als een schat van een kat en weet ook dingen aan te geven,
als ze honger heeft blijft ze om je heen mauwen en als het water op is dan sleept ze met haar bakje tot dat wij hem vullen.
Ze komt echter niet buiten en we zullen haar binnen houden omdat zij angstig is en schrikt van elke beweging of geluid.
Ben ontzettend verliefd op haar zo ook mijn kids.
Hier ligt ze vol vertrouwen te spinnen,na eindeloos geduld.
Zaterdagochtend. Het is nog schemerig en ik sta met mijn blote voeten op het balkon.
Mijn handen raken de nog vochtige en koude reling aan. Een siddering kruipt door mijn lichaam en ik ril.
Heel even wil ik mijn armen om mij heen slaan maar ik besef dat de dunne stof van mijn pyjama dit gevoel niet kan wegnemen en ik laat het zijn zoals het is.
Heel even kijk ik opzij en zie het kouwen paartje die altijd op mijn balkon een slaapplekje vindt. Heel even kijken ze op, om daarna weer in een diepe slaap weg te dommelen. Als twee geliefden kruipen ze heel dicht tegen elkaar, verwarmend, beschermend.
Mijn mondhoeken krullen even omhoog en voel liefde. Ik koester het als een warme deken.
Mijn ogen richten op de wereld voor mij. In de verte hoor ik het geluid van de werkende mens en een stalen vogel zet de daling in. Ik denk aan hen die zich klaar maken om strakjes weer als individuen hun reis voor te zetten. Misschien op reis naar hun eigen plek maar ook naar onbekende oorden. Mmmmmm...
Heel even voel ik mijn drang, mijn hunkering naar die vrijheid. Los te weken van alle beknellingen. Te gaan naar waar je maar wilt.. zonder de beklemming te kunnen voelen van deze maatschappij. Een lichte bries voelt mijn drang en speelt met mijn wilde haren
Alsof het zeggen wil.. ik ben het met je eens. Ga met mij mee en ga als ik, als een lichte bries, als een brullende orkaan en ga alle avonturen aan! Je bent als ziel ongebonden. Ik als de wind ondervind geen grenzen en belemmeringen zullen niet bestaan. Ik speel met ze en laat de zon mij verwarmen, de regen is als een koel en verfrissend bad. De bergen zijn als een muziekinstrument en kan ik mijn stem laten horen. Ik sluit mijn ogen en ik omarm het gevoel die in mij zit.
Voorbij mijn lichaam luister ik naar mijn werkelijke ziel. Zie mijzelf losgekomen van.. Alles. Verbonden te kunnen zijn met liefde.
Volledig. Zonder oordelen, zonder dogma's , zonder jaloezie en pijn. Zonder angst .. gewoon Helemaal VRIJ.
Mijn innerlijk licht laat ik stromen,,, daar waarheen ze wil gaan. Zonder doel, klaar om te geven. Onvoorwaardelijk en onbaatzuchtig. Terwijl dit gevoel mij overspoelt vervaar ik en krijgt mijn lichaam een drang. Mijn handen laten de reling van het balkon los en reiken naar de hemel. Een roep ontsnapt uit mijn mond. YESSSSSSSSSSSSS.....
Oh wow..wat is dit leven toch goed!
Ken je dat gevoel ook dat er iets gebeurt waar door je je even zo blij voelt als een knd?
Je ogen stralen en lichtjes krijgen,het je boven je zelf heft ook al is dat gene wat het te weeg brengt heel klein is.dat is juist het innerlijke kind zijn,blij zijn als een kind,emoties hebben in wat dit met je doet.Het genieten van juist dat gene waar door jij je even zo voelt.
B.v,iemand zegt zo spontaan dat hij/zij van je houdt,het knuffeltje,het vertrouwen,
zo`n moment dat je weet dit is voor mij speciaal.
Het verwarmd je hart en geeft je het gevoel dat niemand het je meer kan af nemen.
Dat gevoel mensen heet kind zijn,je innerlijke kind wordt even aan geraakt op dat moment
Met enige trots kan ik mededelen dat Terry Oldfield in September naar Nederland komt voor het geven van workshops en het geven van een concert
Voor de meesten, die naar de Utopia Radio non-stop stream luisteren, kennen inmiddels de mooie muziek van Terry Oldfield
Utopia Radio heeft inmiddels contact met Terry gehad en dat heeft geleid naar het exclusief recht op een live interview met Terry en het exclusief recht zijn concert live te mogen uitzenden via Utopia Radio
Voor het bezoek van Terry Oldfield aan Nederland heeft Terry ingestemd met een skype interview ter promotie van zijn bezoek aan Nederland
Dus hou de berichtgeving van Utopia Radio in de gaten, want uiteraard zitten er ook een aantal vrijkaarten voor het concert van Terry Oldfield aan vast
Een korte biografie over Terry Oldfield:
Ik ben geboren uit een Ierse moeder en een Engelse vader in een noordelijke voorstad van London, Palmers Green genoemd.
Het breken met de gevestigde orde vond plaatst rond mijn 18de levensjaar waarna mijn doel geopenbaard werd.
Religie voor mij als een kind was gewoon een vervelende onderwerp op school, een die een nogal saai praktische kant had, waardoor het me weg hield van dingen zoals voetbal en visserij.
Het was pas toen ik tegen enkele van de onbeantwoordbare vragen in het leven tegen kwam, waardoor mijn "Spiritueel" zoektocht begon.
Muziek schrijven en spelen is een prachtig hulpmiddel voor mij.
Het brengt de hele maalstroom van denken tot stilstand.
Ik weet zeker dat elke kunstenaar hetzelfde zou zeggen, dat het creatieve proces op deze manier zo veel beloond.
Dat het je elke keer opnieuw met de Schepper in contact brengt en met zichzelf, met die onuitputtelijke stroom van energie en kracht die er altijd, maar alleen in dit huidige moment is die eeuwigheid ontvouwen.
Voor meer info: http://www.terryoldfield.com
Zoals je kan lezen is Utopia Radio vol in beweging verbindingen te leggen met elkaar, met iedereen die dat wil
Schroom daarom niet om je ook aan te sluiten in deze mooie verbindingen bij Utopia Radio
Utopia Radio
Het radio station waar mensen samen- en thuiskomen op het gebied van spirituele ontwaking en groei.
De wereld waarin we leven is onderweg naar haar Nieuwe frequentie, een frequentie die alleen begrepen kan worden wanneer we leven vanuit ons hart en ware natuur.
Utopia Radio wil met haar programma's en haar makers zoveel mogelijk mensen verbinden die kiezen voor de Nieuwe Wereld en deze gezamenlijk vorm geven.
Het is onze diepste wens om programma's te maken die mensen wereldwijd, van alle leeftijden en achtergronden, inspireren, verlichten en ontroeren, vanuit een diep gevoel van Liefde, Kracht en Eénheid.
